آبادان بر بلندی نشسته،می‌خواند

و به افتخار ترکمن قالی می‌بافد

بر کوهپایه‌ها،رد پای گورخران

و در خانه‌ی کوچکترین برادر

گلی قرمز بر قالی‌

لالایی،لالایی‌

لالا کن فرزند دلبندم‌

گل من،گلی که ماهی یک قالی می‌بافد

و کناره‌ی قالی‌اس،جای ده سرانگشت اوست‌

در میان گلها،به لاله می‌ماند

به قرمزدانه می‌ماند

لالایی،لالایی‌

لالا کن فرزند دلبندم


پی نوشت: این شعر از مجموعه لالایی‌ها است که از منطقه ترکمن انتخاب شده است. آذرپاد،حسن و حشمتی رضوی،فضل الله.«فرشنامه ایران»،مؤسسه‌ مطالعات و تحقیقات فرهنگی(پژوهشگاه)،تهران 1372به نقل از بداغی،ذبیح الله.«نیاز جان و فرش ترکمن»،انتشارات فرهنگان.