اَز هَموُ روز کِه مُ چَش خُرِه وا کردیُم

همچه سیب تو دِلوک مَمِه خُر جا کردیُم

 تـا مُتـونِستـُم بتونِ یا که تای وَرزَنـُم

 بـُر کِه پشـت دار یَک عُمرِه تقلا کردیـُم

تـا بجا و سر جلو و تای تـای بعـد از او

گوش خُر در بست وَر تعلـیمِ اُستا کردیُم

چار زنجیر و دو خوردی و کتیبه در میو

او میـو تـر یـک ترنج از عشق ور پا کردیُم

زیر تُخ لاکی و رنگ قرمز وسوز و سفید

رنگ زرد خُر مُ از خورشید حاشا کردیُم

دل مُ هم مَستِه که دانشگا بِرُم استا شَوُم

دار قالـی رَکِمَک بـر خـرجِ بَ بـا کردیُم

بُر چه بَ با جو کَنه وَ مُ چنی بیکار بُم

مُ مـگه بَ بـا رِ از تـو رود پیـدا کـردیُم

از همی درس اکابِر که مِگَن توت تَره

 مُ کـلاس کـار خُر صادر وَ دنیا کردیُم

دختر بیرجندُ مُ و خونه مُ کوه باقرو

راز درِدون خُ رِه بُر کوه افشا کردیُم

دار قالی خُ نبس دار مجازات مُ بو

 کُرق دل کل شو ز بس که مُ خدایا کردیُم

آای صندوقُنِ رایِ بی بفا گُوشا مُ دی

 چند بار او برگه رِ اُنگُشتُ امضا کردیُم؟

 خواهش بیجا ندارُم مُ طبکارُم چِره ؟

 چو دری سابات هف صد لاله پیدا کردیُم

دست خُر وَر بال ما گیرِی بِرِی کارِ کُنِی

در خصوص اوچه که صد بار املا کردیُم

از مُ گفتی ای( غلامی) خیر بینی از خدا

مابقی درد خُره وَر دوشِ سیما کردیُم

تا ببینُم بازتاب خاشُ ازاو چه که مُ

 توی دنیای هنر بُر کّل دنیا کردیُم ؟


شعر از محمدرضا غلامی