فرش ایران به جهان جایگه والا داشت   /  در مقام هنری یکه و بی همتا بود
هر گل قالی تا از چمن ایران رست        /   زو همه موزه آفاق عبیر آسا بود
گل قالی نه چو گلهای خزان زرد و پریش  /   که گل تازه بهار همه محفلها بود
سالها قالی پر نقش بهار خسرو             / به رخش نسترن و یاسمن و مینا بود
چون بخاطر گذرد گوهرم از دیده چَکَد         / بسرای هنر از بس هنر والا بود
همه آثار بدیع هنری میگویند                     /  روزی این مهد هنر پیشرو دنیا بود
ای جوانان وطن رو سوی معبود آرید            /  تا که دل رو بخدا بود خدا با ما بود
خاتم گم شده را باز جوی ای ایران              / که بدان حلقه جهان زیر نگین ما بود
شاعر: سید رضا خشکنابی/ از وبلاگ فرش ایرانی